دقیقا چهار روز دیگه میرم نی نی رو میبینم. سونوی انومالی دارم. معلوم میشه گل پسره یا نازدختر. تازه علی هم میاد و بعد از 16روز میبینمش. خیلی روز خوبی خواهد بود. ان شالله سالم باشه نی نیم.

دقیقا از زمانی که خونه خریدیم آواره شدیم. من و عشقم و سورن کوچولو که همچنان تو شکمم فوتبال بازی میکنه. بعضی آدمها بهم بدی میکنن که قابل بخشش نیست. من که اهل نفرین و دعای منفی نیستم. اما همین نبخشیدنم یه روز یه جایی اثر خواهد کرد.

گل پسرم دیگه امادست که بیاد توی این دنیا و زندگیشو شروع کنه. شیطونی کنه. غمگین و شاد بشه. عاشق بشه. درس بخونه. و از همه مهمتر اینکه حسابی خوش بگذرونه و شاد باشه. ان شالله.

فرزند عزیزم در همه حال تو فقط بخند. چه نعمتی برای یه مادر باارزشتر از لبخند فرزندش؟

امشب آخرین شبی هست که پسرمو توی شکمم دارم. از فردا قراره تو بغلم باشه. کاش همه بجه ها قدر پدر و به خصوص مادرشونو بدونن. خیلی سختی باید کشید تا مادر شد.

آخرین باری که اومدم ماسوله، سورن توی شکمم بود و تا بالای زانو برف بود. شب یلدا بود و من میخاستم حتما کنار علی باشم. امروز سورن 48روزشه و برای اولین بار داره با چشماش اینجا رو میبینه. با تعجب همه جا رو نگاه میکنه. از بس هوای فومن گرم بود ما امروز فرار کردیم به ییلاقات!